Leczenie miodem > Właściwości miodu > Leczniczy miód i jego antybakteryjne właściwości

Leczniczy miód i jego antybakteryjne właściwości

Leczniczy miód i jego antybakteryjne właściwości

Antybakteryjne właściwości

Miód posiada właściwości antybakteryjne, które są uzależnione od różnych czynników. Zalicza się do nich: kwasowość, osmolarność, jak również obecność nadtlenku wodoru.
Niekiedy mód posiada również unikalny składnik, który posiada wysoce antybakteryjne właściwości, przykładem jest miód Manuka.
Najważniejszym składnikiem o właściwościach antybakteryjnych jest nadtlenek wodoru. Należy jednak podkreślić, że po spożyciu miodu jego właściwości ograniczają się.

Właściwości zdrowotne

Miód już od wieków wykorzystywano w celach medycznych. Jednak badania nad zdrowotnymi właściwościami miodu prowadzone są od niedawna. Antybakteryjne właściwości miodu są badane najczęściej, dlatego też są one najlepiej rozumiane. Obecnie możemy poprzeć wieloma wiarygodnymi wynikami i dowodami fakt, iż miód zabija wiele różnych rodzajów bakterii. W największym stopniu te antybakteryjne właściwości miodu są stosowane w zakresie zewnętrznego stosowania, przykładowo jako elementu opatrunkowego czy też jako czynnika ochrony skóry. Nasuwa się więc pytanie: czy miód przynosi również pozytywne efekty po jego spożyciu? Trzeba tutaj podkreślić fakt, że antybakteryjne właściwości tej pszczelej substancji są ograniczone po spożyciu. Zasadniczym problemem jest fakt, iż po zjedzeniu określonej ilości miodu jest on szybko rozcieńczany w organizmie. Wpływają na niego zarówno inne pokarmy, jak i sok żołądkowy. Ludzki żołądek wydziela dużo soków trawiennych, co rozcieńcza zjedzony miód do tego stopnia, iż staje się on jedynie kilkuprocentowym koncentratem. Stężenie miodu w takich proporcjach mogłoby działać antybakteryjnie, gdyby nie długość ludzkiego układu pokarmowego. W jelitach dalej następuje proces rozcieńczania poprzez wydzielanie soków oraz obecność dużej ilości wody. Należy również wspomnieć o niezwykle silnie kwaśnym środowisku wewnątrz naszego żołądka. Jest to dodatkowy czynnik, który powoduje szybkie niszczenie antybakteryjnych właściwości miodu. Istnieją jednak równocześnie wyniki badań naukowych, które świadczą o antybakteryjnych właściwościach miodu, również wewnątrz ciała. Po zjedzeniu miód pozwala utrzymać równowagę pomiędzy pozytywnymi i negatywnymi bakteriami w jelitach. Od kilku lat wiele badań zaczęło dotyczyć właściwości miodu Manuka, a więc nowozelandzkiej odmiany miodu. Badania pokazują, iż zawiera on substancję będącą odporną na działanie zarówno chemikaliów, jak i wysokiej temperatury, tzw. methylglyoxal. Dzięki niej miód Manuka może skutecznie zwalczać bakterie oraz inne mikroorganizmy, także w warunkach niesprzyjających.

Osmolarność

Jednym z ważnych czynników, które wpływają na antybakteryjną aktywność miodu jest osmolarność. Jest to siła bądź koncentracja roztworu, co oznacza ilość określonej substancji rozpuszczanej w danej ilości wody. Miód zawiera jedynie ok. 1/5 wody, 4/5 natomiast stanowią węglowodany. Zawartość wody jest niewielka. Należy podkreślić, że w różnych układach narządów ważne jest utrzymanie roztworów w równowadze. Dzięki temu, że poszczególne roztwory posiadają identyczny stopień koncentracji, możliwe jest odpowiednie funkcjonowanie narządu. Proces, który na to pozwala to osmoza.

Proces osmozy charakteryzuje się tym, że cząsteczki wody mogą się swobodnie przemieszczać. Poruszają się one zawsze w kierunku mniej rozcieńczonej substancji, czyli z miejsca, w którym znajduje się dużo wody i niewiele rozpuszczonej substancji do takiego, gdzie wody jest niewiele, natomiast istnieje duża ilość cząsteczek danej substancji.

Wówczas okazuje się, że woda z obydwu roztworów tak długo „wędruje” i miesza się z nimi, że osiągnięta zostaje równowaga – każdy roztwór będzie rozcieńczony w takim samym stopniu. Jak to się ma do bakterii i miodu? Bakterie, podobnie jak inne organizmy żywe do rozmnażania i wzrostu potrzebują wody. Miód – jako że zawiera niewielkie ilości wody – wyciąga ją z bakterii po to, aby rozcieńczyć węglowodany. Taki proces może zachodzić nawet w niewielkim stężeniu miodu. Tak właśnie działa proces osmolarności, który możliwy jest nawet w niewielkiej koncentracji miodu i dzięki temu uaktywnia swoje antybakteryjne właściwości.

Warto dodać, iż istnieją badania, które mówią, że możliwe jest zahamowanie wzrostu i rozwoju niektórych rodzajów bakterii, kiedy zadziała na nie miód skoncentrowany ok. 2 do 12 procent. Jest to wyraźna sugestia, że miód może zachowywać właściwości antybakteryjne nawet po jego rozcieńczeniu w jelitach, a więc po zjedzeniu. Poprzez likwidowanie złych bakterii w naszym organizmie miód może okazać się doskonałym lekarstwem przewodu pokarmowego.

Kwasowość

Kwasowość to kolejny czynnik, który charakteryzuje miód i określa jego właściwości antybakteryjne. W miodzie jest obecnych wiele kwasów – ok. trzydziestu. Jednak najważniejszym z nich jest kwas glukonowy. Najnowsze wyniki badań dowodzą, iż efekt kwasowości miodu może być ograniczony. Warto jednak dodać, że dawniej ten czynnik uważano za najważniejszy w zakresie antybakteryjnych właściwości miodu, chociaż należy przy tym nadmienić, iż niektóre z badań niwelują związek pomiędzy wysoką aktywnością bakteryjną a kwasowością miodu – czyli jego pH (wyższa kwasowość oznaczana jest przez niski czynnik pH).

Taki efektu wywołany jest zapewne zależnością od płynu, w jakim zachodzi rozcieńczenie miodu. Miód posiada niski poziom kwasowości, jednak po rozpuszczeniu nierzadko przyjmuje on pH płynu, w który został rozpuszczony. Wówczas zatraca swoją kwasowość i nie jest skuteczny w likwidowaniu bakterii.

Nadtlenek wodoru

Już szereg badań prowadzonych od lat trzydziestych XX w. mówią o nadtlenku wodoru jako o składniku przyczyniającym się do realizowania antybakteryjnych właściwości miodu. Enzym, który jest obecny w miodzie, tzw. oksydaza glukozy produkuje nadtlenek wodoru. Działa on jednak najczęściej dopiero po rozcieńczeniu. Wcześniej zawarte w miodzie substancje uniemożliwiają działanie enzymu, mód natomiast posiada pełne stężenie.

Ciekawy jest fakt, iż powstający w miodzie nadtlenek wodoru okazuje się bardziej skutecznym zabójcą bakterii niż pozyskany w inny sposób. Powodem takiego stanu rzeczy może być obecność w miodzie innych substancji, które jeszcze wzmacniają jego przeciwbakteryjny efekt. Niektóre z badań wykazują, iż dodatkowo zwiększa się antybakteryjne działanie nadtlenku wodoru poprzez dodanie do roztworu witaminy C (kwasu askorbinowego) bądź jonów niektórych metali (np. miedzi, żelaza, kobaltu czy chromu). Przykładowo, miedź na tyle wzmacnia nadtlenek wodoru, że niszczy on zarodniki grzybów. Wymienione wyżej jony występują w miodzie. To oznacza, że wysokie dawki nadtlenku wodoru  sprawiają, że posiada on doskonałe antybakteryjne właściwości.

Ważny jest jednak rodzaj miodu. Aktywność produkcji nadtlenku wodoru, a więc także oksydazy glukozy różni się w poszczególnych jego rodzajach. Niekiedy nawet w ogóle nie występuje. Tego typu różnice mogą mieć swoje źródło w przeróżnych czynnikach. Niższy poziom czynnika, jakim jest oksydaza glukozy, może być wywołany przez określone przetwarzanie lub specyfikę obchodzenia się z miodem pszczelarzy.

Wyższa temperatura oraz światło wpływają na zmniejszenie poziomu nadtlenku wodoru, ponieważ zmniejsza się aktywność oksydazy glukozy. Z tego względu ważne jest zarówno odpowiednie pakowanie, jak również przechowywanie miodu. Należy dodać, iż poziom nadtlenku wodoru uzależniony jest także od rodzaju roślin, z jakich miód powstał. Ciemna barwa miodu świadczy o wyższym stężeniu nadtlenku wodoru, jasna natomiast o niskim jego poziomie, a tym samym niskiej aktywności antybakteryjnej. Okazuje się również, iż niektóre rośliny posiadają w swoim składzie chemicznym składniki niszczące nadtlenek wodoru, także w miodzie.

Pozostałe składniki

Badania z lat trzydziestych dotyczące antybakteryjnych właściwości miodu poprzez występowanie w nim nadtlenku wodoru wpłynęły na dalsze poszukiwania substancji mogących posiadać istotny wpływ na występowanie antybakteryjnego działania miodu. Zaczęto poszukiwać innych substancji w miodzie, które wpływają na zabijanie mikroorganizmów. W II połowie XX wieku prowadzone badania odkryły fakt, iż niektóre rodzaje miodu niszczą bakterie nawet po poddaniu ich zbyt wysokiej temperaturze czy działaniu substancji niszczących nadtlenek wodoru. Wiele badań z ostatnich lat skupionych jest wokół nowozelandzkiego miodu Manuka, który wykazuje szczególną odporność na czynniki niszczące poszczególne elementy zabijające bakterie. Analizy tego miodu wykazują, iż zawiera on składniki odporne na substancje chemiczne oraz wysoką temperaturę, a tym samym likwidujące bakterie oraz mikroorganizmy, nawet w niesprzyjających warunkach.

Jeden z niemieckich naukowców odkrył w 2007 roku składnik antybakteryjny, który działa niezależnie od nadtlenku wodoru. Ten skadnik to methylglyoxal, nazywany również MGO. Badania laboratoryjne wykazały, że ilość MGO wpływa na poziom aktywności antybakteryjnej. Należy dodać, że odbywa się to niezależnie od obecności w miodzie tlenku wodoru. Dzięki temu został stworzony system certyfikacji oparty na zawartości tego składniku w miodzie Manuka. Za pomocą odpowiednich liczb określa się jakość miodu. Wartość MGO oznacza ilość miligramów methylglyoxalu na kilogram miodu. Wartości w granicach MGO 400+ do MGO 550+ określane są jako miód silnie leczniczy. Aktywność antybakteryjna występuje przy minimalnym stężeniu methylglyoxalu, która wynosi 100 miligramów na kilogram, a więc MGO 100+. Miody Manuka są również certyfikowane w inny sposób. Przykładem jest UMF, AAH, Active oraz inne. Jednak te rodzaje mierzenia i certyfikacji miodu nie są idealne, nie wiadomo bowiem czy mierzą nietrwały czy trwały rodzaj aktywności antybakteryjnej.

Idealny miód

Obecnie można wybrać miód, który wspomaga leczenie konkretnej choroby czy schorzenia, również jeżeli chodzi o zakażenia bakteryjne. Pszczoły, które wytwarzają taki miód są żywione jednak specjalnie przygotowaną mieszanką roślinną, do której należą zioła, a nawet elementy korzeni czy kory. Najbardziej znanym rodzajem takiego leczniczego miodu jest marka LifeMel, wytwarzana przez lidera na tym wąskim rynku – izraelską firmę Zuf Globus Laboratories.

VN:F [1.9.22_1171]

Oceń artykuł:

Łączna ocena: 4.2/5 (głosów: 5)
Leczniczy miód i jego antybakteryjne właściwości, 4.2 out of 5 based on 5 ratings

Lecznicze właściwości miodu:

Powiązane słowa kluczowe:

  • miod manuka i jego wlasciwosci
  • miód manuka i jego właściwości
  • miód manuka właściwości lecznicze
  • właściwości lecznicze miodu manuka
  • miód nadtlenek wodoru
  • miód nadtlenek wodoru wlosy
  • www miody i zastosowanie com pl

, ,

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackbaki:0

Lista stron, które linkują do tego artykułu
Leczniczy miód i jego antybakteryjne właściwościMiód, miody Manuka. Naturalne leczenie miodem
Góra