Leczenie miodem > Choroby > Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa)

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa)

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa)

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa) może być leczone za pomocą miodu – wykazały to badania przeprowadzane na szczurach. Kiedy podawano im miód w roztworze 50-procentowym przez tydzień po indukcji zapalenia, okazywało się, że redukuje on uszkodzenia jelit. W badaniu części szczurów podawano standardowe leki, które przepisuje się w przypadku zapalenia jelita grubego, są to prednizolon oraz disulfiram. Nie przynosiły one oczekiwanych efektów, ponieważ okazało się, że efekty były porównywalne do tych, jakie występowały w grupie szczurów, którym podawano sól fizjologiczną. Poza tym, leczenie nie przynosiło żadnych efektów, gdy uszkodzenia jelit były zbyt poważne, np. jeżeli występowały liczne nadżerki oraz wrzody.

Kolejne badanie przeprowadzone na zwierzętach dało podobne rezultaty. Kiedy wprowadzano w trzecim dniu karmienia miodem sztucznie wywołane uszkodzenia okazywało się, że miód daje skuteczną ochronę przed kolejnymi uszkodzeniami. Karmienie szczurów miodem w ilości 5-ciu gram na każdy kilogram ich ciała dawało efekty osiągające 100-procentową ochronę w zakresie rozwoju uszkodzeń jelita. Potwierdziło to prowadzone równolegle badanie polegające na podawaniu szczurom roztworu z sacharozy, fruktozy, maltozy i glukozy, zbliżonej do miodu, które jednak nie odniosło to żadnych rezultatów.

Nieżyt jelit i żołądka oraz biegunka

Przeprowadzonych sześć badań klinicznych potwierdziło zbawienny wpływ miodu jako leku na nieżyt jelit, żołądka i biegunkę. Jedno z nich prowadzone na szeroką skalę obejmujące prawie 170 dzieci z chorobą nieżytu jelit i żołądka oraz z biegunką polegało na podzieleniu ich na dwie grupy i poddawaniu terapii nawadniającej polegającej na doustnym bądź dożylnym podawaniu płynów. Pierwsza grupa otrzymywała terapię standardową, która zawierała glukozę oraz elektrolity. Druga – otrzymywała roztwór oparty na miodzie, który podawany był zamiast glukozy. Wyniki badań pokazały, że pomiędzy metodami nie występują różnice, biorąc pod uwagę czas całkowitego nawodnienia organizmu. Ale dzieci cierpiące na nieżyt żołądka i jelit, które dostawały miód w proporcjach 50 mililitrów na litr o połowę szybciej zdrowiały niż pacjenci nie otrzymujący miodu. Za taki stan rzeczy mógł odpowiadać wysoki poziom cukru obecny w miodzie. Cukier zwiększa absorpcję wody oraz sodu z jelit, które wydalane są w dużej ilości w czasie biegunki. Niewykluczone, iż także inne czynniki miały na to wpływ.

Sugerowano również, że miód skutecznie leczy zaparcia. Dowodzą tego badania z 1990 roku, które pokazały, iż spożywanie miodu w większych ilościach ma właściwości przeczyszczające. Nie wiadomo dlaczego tak jest. Podejrzewa się, że unikalna kompozycja cukrów daje właśnie takie efekty.

Ochrona przed uszkodzeniem układu pokarmowego

Realizowane w ostatnich latach badania w zakresie efektywności miodu w zapobieganiu bądź minimalizowaniu uszkodzeń komórek były prowadzone przy wykorzystaniu technik tworzenia tkanek przez naukowców. W jednym z takich badań okazało się, że szczury z chorymi tkankami żołądka, którym podawano roztwór miodu miały znacznie mniej uszkodzeń w układzie pokarmowym niż te, które piły jedynie wodę. Mniejsza była również przepuszczalność naczyń krwionośnych oraz zmniejszaniu ulegało krwawienie z przewodu pokarmowego. Wyniki przypominały efekty badania z zastosowaniem sulfotlenku dimetylu – DMSO, który posiada miano pożeracza wolnych rodników. Wolne rodniki prowadzą do chorobotwórczych zmian w żołądku. Mogą również wywoływać reperfuzję, niedokrwienie i inne uszkodzenia będące ich następstwem. Jednak gastroprotekcyjne właściwości, jakie wykazuje miód mogą wynikać właśnie z jego antyoksydocyjnych właściwości. Inne badanie udowodniło, iż miód hamuje przepuszczalność naczyń, która powstała po podaniu etanolu zwierzętom biorącym udział w badaniu.

Działanie miodu zmniejszyło się po wcześniejszym podaniu chemicznego n-ethylmaleimidu zamiast miodu. Działanie tego środka polega na łączeniu ze sobą atomów wodoru i siarki. To badanie sugerowało, iż właściwości gastroprotekcyjne oraz przeciwutleniające mogą wynikać z faktu wchodzenia miodu w interakcję ze związkami sulfhydrylowymi (SH), które wykazują działanie w zakresie utrzymywania integralności błony śluzowej w układzie pokarmowym. Spadek ilości tych cząstek w śluzówce jelita prowadzić może do kolejnych uszkodzeń.

Inne badanie pokazało podobne działanie miodu do leku sulcralfate, zawierającym siarkę, chroniącą układ pokarmowy przed rozwojem wrzodów. Te substancje skutecznie zapobiegały uszkodzeniom układu pokarmowego po podaniu zwierzętom poddanym badaniu amoniaku. Amoniak wywołał spadek sulfhydrylu, co jednak zostało odwrócone po podaniu miodu oraz sulcralfate.

VN:F [1.9.22_1171]

Oceń artykuł:

Łączna ocena: 3.9/5 (głosów: 7)
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa), 3.9 out of 5 based on 7 ratings

Lecznicze właściwości miodu:

Powiązane słowa kluczowe:

  • colitis ulcerosa
  • colitis ulcerosa leczenie
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego leczenie ziołami
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego leczenie naturalne
  • zapalenie jelita grubego leczenie ziołami
  • wzjg leczenie ziołami
  • zioła na wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  • leczenie wzodow jelita grobego
  • ziola stosowane w colitis ulcerosa
  • zapalenia jelita grubego naturalne metody leczenia

, ,

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Góra